Selecteer een pagina

Scheiden… en dan?

Toen jullie bij de ambtenaar van de burgerlijke stand stonden (of in de kerk), hadden jullie nooit de bedoeling dat jullie huwelijk ook zou eindigen. En toch is het zo dat nog steeds meer dan een derde van alle huwelijken eindigt doordat partijen er samen een punt achter zetten.

Vlak niet uit hoeveel impact een echtscheiding heeft op jullie leven. Het valt zelfs onder één van de meest impactvolle gebeurtenissen in een mensenleven. En vlak niet uit hoeveel impact het heeft op jullie kinderen.

Maar goed: de kogel is door de kerk en jullie hebben besloten dat een echtscheiding voor jullie onvermijdelijk is.  Maar dan? Wat moet er nu allemaal geregeld worden? Enerzijds heb je allerlei juridische verplichtingen waaraan voldaan moet worden, zoals het opstellen van een ouderschapsplan wanneer jullie minderjarige kinderen hebben en het indienen van een officieel verzoek tot echtscheiding bij een Rechtbank. Anderzijds moeten er allerlei feitelijke zaken geregeld worden, zoals het vinden van vervangende woonruimte. Bij het eerste, noem het maar de officiële onderdelen van jullie scheiding kunnen wij, van WE-scheiden.nl, jullie stap voor stap helpen en begeleiden . Voor het regelen van de feitelijke zaken hebben wij over het algemeen legio tips en voorstellen.

Bij het regelen van het officiële deel van de scheiding helpen wij jullie stap voor stap, in jullie tempo, op een manier die het beste in jullie straatje past. Er moeten daarbij in elk geval drie dingen worden opgesteld (of twee, als jullie geen minderjarige kinderen hebben): een echtscheidingsconvenant, een ouderschapsplan en een verzoekschrift tot echtscheiding.

Het echtscheidingsconvenant

Vooral als partijen gezamenlijk een goed en netjes geregeld einde willen maken aan hun huwelijk, kan nagenoeg álles worden vastgelegd. Niet alleen de hoogte van eventuele partneralimentatie of wijze waarop de spullen worden verdeeld, maar het komt ook regelmatig voor dat partijen in een convenant een ‘omgangsregeling’ met de hond vastgelegd willen hebben. Kortom, papier is geduldig; nagenoeg alles kunnen we in een convenant opnemen.

 

Het echtscheidingsconvenant, zoals jullie dat in overleg met ons hebben laten vastleggen, wordt meegestuurd met de papieren die naar de Rechtbank gaan. Aan de Rechtbank wordt gevraagd om “het echtscheidingsconvenant onderdeel te laten uitmaken van de echtscheidingsbeschikking”. Dat betekent met zoveel woorden dat ook de afspraken worden bekrachtigd door de Rechtbank.

Het ouderschapsplan

Het ouderschapsplan is een stuk waarin de ouders naar de Rechtbank toe laten zien dat ze goed hebben nagedacht over de gevolgen van de echtscheiding voor hun minderjarige kinderen. In een ouderschapsplan moeten een paar dingen standaard worden opgenomen, zoals de wijze waarop het co-ouderschap wordt ingevuld of de omgangsregeling wordt vormgegeven, maar ook de hoogte van de kinderalimentatie wordt over het algemeen opgenomen in het ouderschapsplan.

 

Naast de dingen die min of meer verplicht in een echtscheidingsconvenant staan, kunnen er ook nog talloze andere zaken in worden vastgelegd. Hét schoolvoorbeeld daarvan is dat er mensen zijn die graag opgenomen willen hebben dat de term ‘mama’ op ‘papa’ gereserveerd blijft voor de daadwerkelijke ouder en niet ook zal worden gebruikt om een eventuele nieuwe partner van de man of de vrouw aan te spreken. Je kunt je voorstellen dat zo’n bepaling er niet in hoeft als je kinderen 12 en 15 jaar zijn. Echter, als je hele kleine kinderen hebt, kan het best wel eens wenselijk zijn om dat wel vast te leggen.

 

Vermeldenswaardig is nog de inspraak van het kind zelf. Een ouderschapsplan wordt over het algemeen door de ouders met de kinderen besproken, al dan niet tot in detail. Hoe jonger de kinderen, hoe meer je het als ouders bij algemenere opmerkingen laat dan dat je uitgebreid alles overlegt. Een veelgehoorde misvatting is dat kinderen boven de 12 jaar “zelf mogen kiezen”. Dat is namelijk niet waar. Kinderen boven de 12 jaar mogen hun zegje doen; ze mogen aangeven wat ze van bepaalde regelingen vinden en, in voorkomende gevallen, wordt daarmee wellicht iets gedaan. Ze mogen echter niet kiezen. Dat doet er trouwens niet aan af dat iedereen zich ervan bewust is dat je tieners van 16 of 17 jaar natuurlijk niet al te veel hoeft op te leggen. Die zijn inmiddels op een leeftijd dat ze behoorlijk goed zelf beslissingen kunnen nemen over omgang en dergelijke.